Double criminality not satisfied where aggregate sentence includes an offence not punishable in the requested State
Sygnatura akt IV Kop 50/25
POSTANOWIENIE
Dnia 20 stycznia 2026 roku
Sąd Okręgowy w Łodzi w IV Wydziale Karnym w składzie:
Przewodnicząca: Sędzia Sądu Okręgowego Krzysztof Szynk
Protokolant: Karolina Idczak
w obecności prokuratora Dominika Skępca
po rozpoznaniu na posiedzeniu 4, 9 października, 21 listopada 2025 roku i 20 stycznia 2026 roku
sprawy H. I. S.
na skutek wniosku prokuratora Prokuratury Okręgowej w Łodzi
w przedmiocie dopuszczalności ekstradycji obywatela t. H. I. S. do Republiki Tureckiej. na podstawie artykułu 604 paragraf 1 punkt 2 polskiego kodeksu postępowania karnego i Europejskiej Konwencji o Ekstradycji sporządzonej w P. dnia 13 grudnia 1957 roku (Dz. U.1994.70.307)
postanowił:
1) stwierdzić prawną niedopuszczalność wydania do Republiki T., obywatela Turcji H. I. S., urodzonego (…) w L., T., syna S. i H. w celu wykonania kary łącznej 5 (pięciu) lat i 14 (czternastu) miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej decyzją 2. Sądu Wykonawczego w K. z 21 listopada 2022 roku w sprawie 2022/5561,
2) kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa.
Uzasadnienie postanowienia z 20 stycznia 2026 roku.
Republika Turecka. zwróciła się do R. P. z prośbą o przekazanie obywatela t. H. I. S. w celu wykonania kary łącznej 5 (pięciu) lat i 14 (czternastu) miesięcy pozbawienia wolności orzeczonych decyzją (…). Sądu Wykonawczego w K. z 21 listopada 2022 roku w sprawie 2022/5561.
Wskazana kara łączna wynika z zsumowania kar jednostkowych w wymiarze: 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, 2 lat pozbawienia wolności orzeczonych przez 1. Sąd Przysięgły Karny w K. wyrokiem z 3 marca 2021 roku, za popełnienie czynu z artykułu 158/1-d 35/2 52/4, 53, 207/1.53, 37/1 tureckiego kodeksu karnego oraz 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej przez Sąd Karny Rejonowy w I. wyrokiem z 29 kwietnia 2021 roku, za popełnienie czynu z artykułu 297/1, 62, 53, 58/1-6 tureckiego kodeksu karnego.
Skazany rozpoczął odbywanie kary łącznej 5 lat i 14 miesięcy pozbawienia wolności. Decyzją 2. Sądu Wykonawczego w I. z 20 marca 2023 roku postanowiono, że pozostała część kary zostanie wykonana wobec niego w ramach dozoru elektronicznego (warunkowe zwolnienie pod nadzorem) wobec czego skazanego zwolniono z zakładu karnego. W trakcie okresu dozoru w 8 lipca 2023 roku, skazany popełnił kolejne przestępstwo. W związku z tym, decyzją 2. Sądu Wykonawczego w K. z 26 grudnia 2023 roku w sprawie 2023/9811 nr wyroku 6751 postanowiono o uchyleniu dozoru elektronicznego i ponownym osadzeniu skazanego. Orzeczenie uprawomocniło się 25 stycznia 2024 roku.
Skazany dotychczas odbył 556 dni łącznie (w zakładzie karnym i w warunkach dozoru elektronicznego). Do wykonania pozostała mu kara łączna w wymiarze 667 dni.
Według prawa tureckiego przedawnienie wykonania kary upływa 3 października 2032 roku.
Sąd Karny Wyższej Instancji w K. w T. w sprawie 2022/1- (…) wydał w dniu 24 lutego 2025 roku nakaz aresztowania H. I. S. w celu wykonania pozostałej kary łącznej pozbawienia wolności. Za wymienionym Biuro Interpolu w A. opublikowało czerwoną notę w dniu 2 sierpnia 2025 roku (numer poszukiwań międzynarodowych Sekretariatu Generalnego Interpolu – czerwonej noty: A-(…)-2025, (…) oraz poszukiwań organów T. (…)- (…)-Y).
Prokuratura Generalna w K. w oparciu o postanowienia Europejskiej Konwencji o Ekstradycji sporządzonej w P. 13 grudnia 1957 roku i protokoły dodatkowe do wskazanej konwencji wystąpiła o ekstradycję obywatela t. H. I. S. w celu wykonania wobec niego pozostałej kary łącznej pozbawienia wolności.
W postępowaniu ekstradycyjnym rolą sądu jest rozstrzygnięcie o prawnej dopuszczalności ekstradycji. Oceny takiej dokonuje się poprzez skontrolowanie czy zachodzą przeszkody prawne uniemożliwiające uwzględnienie wniosku państwa obcego o wydanie osoby, wynikające z wymienionych aktów prawnych. Z postanowień Konwencji o Ekstradycji wynika zasada wzajemnego wydawania, zgodnie z uzgodnionymi postanowieniami i warunkami, osób ściganych za popełnienie przestępstwa albo poszukiwanych w celu wykonania kary lub środka zabezpieczającego, orzeczonych przez właściwe organy państwa wzywającego.
W przypadku gdy, tak jak w sprawie niniejszej, na terytorium strony wzywającej zapadło już orzeczenie skazujące na karę pozbawienia wolności, wydanie może nastąpić, jeżeli po pierwsze przestępstwo jest zagrożone karą pozbawienia wolności w obu krajach (wymóg podwójnej karalności), a po drugie orzeczono karę pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej 4 miesięcy.
H. I. S. został skazany wyrokami jednostkowymi wydanymi przez:
Sąd Przysięgły Karny w K. z 3 marca 2021 roku za popełnienie dwóch czynów, które polegały na podrobieniu w dniu 1 stycznia 2011 roku w I. wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami dokumentu uprawniającego do pobrania sumy pieniężnej o wartości 200.000 lirów t., co w dacie popełnienia czynu stanowiło równowartość 129.520 USD, a następnie wprowadzeniu tego dokumentu w obieg uzyskując wskazaną na nim sumę pieniędzy, to jest czynów z artykułu 158/1-d 35/2 52/4, 53, 207/1.53, 37/1 tureckiego kodeksu karnego. Czyny te w czasie popełnienia i obecnie zagrożone są karą pozbawienia wolności przez polski kodeks karny i odpowiadają treści artykułu 310 paragraf 1 Kodeksu karnego w związku z artykułem 286 paragraf 1 Kodeku karnego w związku z artykułem 11 paragraf 2 Kodeksu karnego,
Sąd Karny Rejonowy w I. z 29 kwietnia 2021 roku za popełnienie czynu polegającego na otrzymaniu w dniu 27 grudnia 2013 roku w B. w czasie widzenia w warunkach odbywania kary pozbawienia wolności karty SIM, a następnie korzystaniu z niej w zakładzie karnym, to jest czynu z artykułu 297/1, 62, 53, 58/1-6 t. kodeksu karnego. Czyn ten nie ma odpowiednika w polskim kodeksie karnym.
Jak wynika z nadesłanej dokumentacji wykonaniu nie podlegają kary orzeczone za poszczególne przestępstwa, ale zsumowana kara łączna w wymiarze 5 lat i 14 miesięcy (zgodnie z treścią decyzji 2. Sądu Wykonawczego w K. z 21 listopada 2022 roku w sprawie 2022/5561 i stanowiskiem organu tureckiego wyrażonym w piśmie z 22 grudnia 2025 roku).
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, że wystąpiła przesłanka nakazująca obligatoryjnie odmówić wydania stronie t. H. I. S.
Zgodnie z artykułem 604 paragraf 1 punkt 2 polskiego Kodeksu postępowania karnego wydanie jest niedopuszczalne, jeżeli czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego albo gdy ustawa uznaje, że czyn nie stanowi przestępstwa lub że sprawca nie popełnia przestępstwa. Państwo wezwane samodzielnie ocenia dopuszczalność wydania. Podstawą odpowiedzialności karnej za przestępstwa konwencyjne nie są umowy międzynarodowe, tylko przepisy prawa wewnętrznego określające znamiona typów zabronionych i przewidujące sankcje karne za ich realizację. Czyn, który zarzucono osobie ściganej w państwie wzywającym, albo czyn, za który została ona tam skazana, musi więc stanowić przestępstwo w rozumieniu prawa państwa wezwanego.
Biorąc pod uwagę, iż kara orzeczona za jedno z przestępstw, która weszła w skład orzeczonej wobec skazanego kary łącznej nie ma odpowiednika w polskim prawie karnym, a wykonaniu podlega wyłącznie kara łączna obejmująca między innymi to skazanie, stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie nie zostały spełnione formalne wymagania stawiane wnioskowi o ekstradycję.
Ewentualne stwierdzenie prawnej dopuszczalności wydania H. I. S. do Republiki T. powodowałoby, iż poszukiwany odbywałby karę za czyn, który nie zawiera znamion czynu zabronionego według prawa polskiego.
Zgodnie z artykułem 24 ustęp 1 Konwencji o Ekstradycji sporządzonej w Paryżu dnia 13 grudnia 1957 roku koszty związane z wydaniem, powstałe na terytorium strony wezwanej, ponosi ta strona.
1) Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczyć prokuratorowi, obrońcy oraz osobie poszukiwanej (po dokonaniu tłumaczenia na język turecki) z pouczeniem o zaskarżalności;
2) po stwierdzeniu prawomocności postanowienia przedstawić w celu podjęcia dalszych decyzji.