Extradition to South Korea upheld: general human rights concerns insufficient to establish individual risk
Sygn. akt II AKz 350/25
POSTANOWIENIE
Dnia 23 kwietnia 2025 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie w II Wydziale Karnym, w składzie:
Przewodniczący: Sędzia SA M. J.
Protokolant: A. L.
przy udziale Prokuratora S. L.
po rozpoznaniu w sprawie D., ściganego przez organy wymiaru sprawiedliwości Republiki Korei czerwoną notą Interpolu z dnia 29.08.2019 roku, wydaną na podstawie nakazu aresztowania ww. ściganego wydanego przez Sąd w Seulu w dniu 20 sierpnia 2019 r., numer 2019-23897, celem przeprowadzenia wobec niego postępowania karnego, podejrzanego o popełnienie przestępstwa z art. 207 Kodeksu karnego Korei Południowej — będącego odpowiednikiem czynu z art. 310 § 2 polskiego kodeksu karnego,
zażalenia złożonego przez obrońcę ściganego na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 27 lutego 2025 r., sygn. akt VIII Kop 35/25, w przedmiocie stwierdzenia prawnej dopuszczalności wydania ściganego, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
postanawia:
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie;
zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. z Kancelarii Adwokackiej w […] kwotę 1476 zł (tysiąc czterysta siedemdziesiąt sześć złotych), obejmującą 23% VAT, tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu pełnioną w postępowaniu odwoławczym;
kosztami postępowania odwoławczego obciążyć Skarb Państwa.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w Warszawie zaskarżonym postanowieniem, na podstawie art. 604 § 1 i 2 k.p.k. a contrario, art. 1, art. 2 ust. 1, art. 14, art. 22 Europejskiej Konwencji o Ekstradycji z dnia 13 grudnia 1957 r., stwierdził prawną dopuszczalność przekazania obywatela gruzińskiego, ur. w Gruzji, legitymującego się paszportem numer 23AA44439 wydanym przez Ministerstwo Sprawiedliwości Gruzji w dniu 30 stycznia 2024 roku – władzom Republiki Korei w celu przeprowadzenia postępowania karnego w zakresie objętym wnioskiem.
Na to postanowienie zażalenie złożył obrońca ściganego, zarzucając obrazę przepisów postępowania, tj. art. 604 § 1 pkt 5 k.p.k. w zw. z art. 3 EKPC; art. 604 § 1 pkt 7 k.p.k.; art. 7 k.p.k.; art. 2, 42 i 45 Konstytucji RP w zw. z art. 6 EKPC. Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca ściganego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 27 lutego 2025 r., sygn. akt VIII Kop 35/25, w całości i orzeczenie o niedopuszczalności wydania władzom Republiki Korei, a także złożył wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew stanowisku wyrażonemu w zażaleniu, Sąd Okręgowy w sposób prawidłowy odniósł się do przesłanek niedopuszczalności wydania ściganego A., zasadnie stwierdzając, że w przedmiotowej sprawie brak jest okoliczności, które mogłyby skutkować odmową wykonania wniosku ekstradycyjnego. Nie doszło również do zarzucanej przez skarżącego obrońcę obrazy przepisów Konstytucji RP i EKPC, jak też naruszenia art. 7 k.p.k.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do sformułowanych przez obrońcę zarzutów naruszenia art. 604 § 1 pkt 5 k.p.k. w zw. z art. 3 EKPC oraz art. 604 § 1 pkt 7 k.p.k., przypomnieć przede wszystkim wypada, że obawa, iż w państwie żądającym wydania może dojść do naruszenia wolności i praw osoby wydanej, musi być uzasadniona. Tego rodzaju ustalenie musi być dokonane na podstawie obiektywnych faktów uzasadniających przekonanie o istnieniu realnego w tym zakresie zagrożenia dla konkretnej osoby. Natomiast w przedmiotowej sprawie, poza przypuszczeniami, skarżący obrońca nie przedstawił wiarygodnych, obiektywnych dowodów wskazujących na to, że w odniesieniu do A., jego podstawowe wolności i prawa przez władze Republiki Korei nie będą respektowane.
Należy w tym miejscu wskazać nadto, iż w doktrynie i orzecznictwie dominuje pogląd, iż samo powołanie się na informacje czy raporty międzynarodowe wskazujące na naruszenie praw człowieka, a w szczególności ryzyko nieludzkiego lub poniżającego traktowania osoby ściganej w razie jej wydania do państwa wnioskującego o ekstradycję, nie jest wystarczające.
Opinię tę potwierdza także aktualne orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, który uznawał już wielokrotnie, że tzw. ogólna sytuacja w kraju ściganego nie pozwala na stwierdzenie, że ekstradycja do tego państwa powinna być generalnie niedopuszczalna z powodu ryzyka naruszenia art. 3 Konwencji (por. m.in. sprawa Kozhayev przeciwko Rosji, wyrok ETPCz z 5 czerwca 2012 r., skarga nr 60045/10, § 90; wyrok ETPCz z dnia 20 maja 2010 r. w sprawie Kamyshev przeciwko Ukrainie, skarga nr 3990/06, § 44). Odmowa ekstradycji może mieć miejsce jedynie wówczas, jeżeli zostanie wykazane realne ryzyko podjęcia traktowania sprzecznego z art. 3 Konwencji wobec osoby ściganej, której dotyczy wniosek ekstradycyjny.
Takie przekonanie wyrażał też do tej pory Sąd Najwyższy, przyjmując, że powołanie się na problem przestrzegania praw człowieka w obcym państwie nie może stanowić podstawy odmowy ekstradycji w sytuacji, gdy nie wykazano rzeczywistego ryzyka wystąpienia takich naruszeń, a w szczególności do stosowania tortur i nieludzkiego traktowania w konkretnym wypadku i do konkretnej osoby podlegającej wydaniu. Należy bowiem w każdym przypadku, gdy możliwość zaistnienia takiej podstawy odmowy wydania jest podnoszona, rozważyć nie tylko krytyczne informacje o praktyce funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości państwa wzywającego (które mogą być zawarte m.in. w raportach organizacji pozarządowych), ale przede wszystkim dane wskazujące, że w sytuacji wydania konkretnej osoby ściganej, powszechnie respektowane standardy praw człowieka mogą nie być w sposób należyty przestrzegane. I tak np. w postanowieniu z 7.10.2021 r., IV KK 71/21, LEX nr 3342053; postanowieniu SN z dnia 4 kwietnia 2018 r., III KK 355/17, LEX nr 2486129; oraz judykacie z dnia 20 kwietnia 2011 r., IV KK 422/10, LEX nr 846391.
W realiach niniejszej sprawy obrońca powyższym wymaganiom nie sprostał. Wobec tego wyrażone przez obrońcę zaniepokojenie o bezpieczeństwo ściganego nie może samo w sobie stanowić wystarczającej podstawy do stwierdzenia przesłanki niedopuszczalności wydania ściganego, o której mowa w art. 604 § 1 pkt 7 k.p.k. Należy wskazać nadto, iż argumentacja skarżącego uzasadniająca zarzucane naruszenie art. 604 § 1 pkt 5 k.p.k. w zw. z art. 3 EKPC również okazała się całkowicie bezpodstawną. Analiza akt przedmiotowej sprawy prowadzi bowiem do wniosku, że Sąd I instancji zbadał zarówno indywidualne, jak i ogólne przeszkody do przekazania ściganego. Sąd zgromadził wszystkie niezbędne dowody oraz dokonał analizy wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Nie sposób podzielić zatem twierdzeń obrońcy również w zakresie zarzucanej obrazy art. 7 k.p.k.
Podkreślić należy również, że objęte wnioskiem ekstradycyjnym postępowanie w sprawie D. dotyczy wyłącznie przestępstwa pospolitego, a zarzucany ściganemu czyn jest zagrożony karą wyższą niż jeden rok pozbawienia wolności. Kontrola odwoławcza nie wykazała zatem, że zaskarżone postanowienie dotknięte było błędami natury faktycznej lub prawnej, które obligowałyby Sąd Apelacyjny do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji Sądu Okręgowego.
Uwzględniając ujawnione w sprawie okoliczności, stwierdzić więc należy, że wobec ściganego nie zachodzą negatywne przesłanki, czyniące jego ekstradycję prawnie niedopuszczalną.
Wobec powyższego, Sąd Apelacyjny orzekł o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia w mocy.