General Conditions for Extradition and Enforcement of Foreign Sentences under Turkish Law

Share this case

Keywords / Topics

🇬🇧 Summary

The case concerned an extradition request submitted by Romania against a Syrian national convicted of fraud offences and sentenced to six years’ imprisonment by Romanian courts.Romanian authorities requested extradition for enforcement of the final sentence pursuant to the European Convention on Extradition.The requested person was apprehended in Kilis after entering Türkiye and was temporarily detained pending extradition proceedings.The Kilis Heavy Penal Court found the extradition request admissible under Article 18 of the former Turkish Criminal Code and the European Convention on Extradition.The defence appealed.The Turkish Court of Cassation upheld the extradition admissibility decision.Before examining the concrete case, the Court provided a general overview of Turkish extradition law, emphasizing:- the constitutional basis of extradition;- the interaction between domestic and international extradition norms;- the positive and negative conditions governing extradition requests.The Court held that:- the requested person was not a Turkish citizen;- a final foreign conviction existed;- the offence constituted an extraditable offence;- none of the refusal grounds under Turkish law applied;- and the extradition request complied with treaty obligations under the European Convention on Extradition.The extradition admissibility judgment was therefore affirmed.

Cite this case

Need to reference this case in a brief, article or submission?

Legislation

- Turkish Constitution (Article 38)
- Turkish Criminal Code (Law No. 5237) (Article 18(4), Article 18(5))
- European Convention on Extradition (Article 12, Article 16)
- Code of Criminal Procedure (CMK) (Article 331)

ECHR References

None expressly cited in the decision.

CJEU References

None

Academic Commentary

15. Ceza Dairesi 2014/16190 E. , 2014/13991 K.

“İçtihat Metni”
MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SUÇ : Dolandırıcılık
KARAR : TCK’nın 18/4-5 maddeleri uyarınca geri verme talebinin kabul edilebilir olduğuna

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Adi ara vermede CMK’nın 331. maddesi gereğince acele ve tutuklu işlere bakmakla görevli Nöbetçi Kurulca dosya görüşüldü;
Geri verme; ceza hukuku bağlamında milletlerarası adli yardım kurumu olup, bir devletin (talep edilen devlet) ülkesinde bulunan bir bireyi, kovuşturmanın yapılabilmesi veya hükmedilen cezanın infazı için diğer bir devlete (talep eden devlet) teslim etmesine olanak veren hukuki ve siyasi bir işlemdir. Mevzuatımızda geri vermeye ilişkin kaynaklar, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 38. maddesinin son fıkrası, Suçluların İadesine Dair Avrupa Sözleşmesi (SİDAS), bu sözleşmeye ek 2. protokol, değişik ülkelerle yapılmış ikili sözleşmeler ile uyuşturucu maddeler, kara para aklama, sınır aşan örgütlü suçlar, yolsuzluk ve terörizmle mücadele bağlamında uluslararası kuruluşlar bünyesinde hazırlanan çok taraflı bazı sözleşmelerdeki geri vermeye dair hükümler ve geri vermeyi düzenleyen 5237 sayılı TCK’nın 18. maddesi oluşturmaktadır.
Görüldüğü üzere, geri verme kurumunu, iç hukuk ve milletlerarası hukuk normları birlikte düzenlemektedir. Anayasamızın 38/son maddesi Uluslararası Ceza Divanı’na taraf olmanın gerektirdiği yükümlülükler hariç olmak üzere, vatandaşın suç sebebiyle geri verilemeyeceği hükmünü getirirken, TCK’nın 18. maddesi hangi suçların geri vermeye konu teşkil etmeyeceğine, yetkili ve görevli mahkemeye, geçici tutuklamaya, geri vermede özellik kuralına ve geri vermeye nihai olarak karar verecek makama ilişkin hükümler içermektedir.
Tüm bu yasal mevzuat çerçevesinde suçluların iadesi belli şartlara tabi tutulmuştur. Bunlar; iadesi talep edilen kişinin Türk vatandaşı olmaması, talep eden ülke içinde işlemekle itham edildiği bir suç nedeniyle soruşturma ya da ceza kovuşturmasının başlamış olması veya kesinleşmiş bir mahkumiyet hükmünün bulunması, atılı fiilin ülkemiz Kanunlarına göre de suç oluşturması ve bu suçun iadeye konu olabilecek bir suç (SİDAŞ 2/1-2, Ek 2. Protokol 2, TCK 18/1-b maddeleri ile sınırlanan suçlardan) olması gerekmektedir.
Ayrıca TCK’da iadenin olumsuz şartları da belirlenmiş olup bu şartlar aynı Kanunun 18. maddesinde;
a) Türk kanunlarına göre suç değilse,
b) Düşünce suçu veya siyasî ya da askerî suç niteliğinde ise,
c) Türkiye Devletinin güvenliğine karşı, Türkiye Devletinin veya bir Türk vatandaşının ya da Türk kanunlarına göre kurulmuş bir tüzel kişinin zararına işlenmişse,
d) Türkiye’nin yargılama yetkisine giren bir suç ise,
e) Zamanaşımına veya affa uğramış ise, geri verme talebi kabul edilmez, şeklinde düzenlenmiştir.
Bu ilkeler ışığında somut olay incelendiğinde;
Geri verilmesi talep edilen Suriye vatandaşı …’in dolandırıcılık suçundan Romanya ülkesinin Galati Asliye Ceza Mahkemesinin 30.01.2004 tarihli kararı ile toplam 6 yıl hapis hapis cezası ile cezalandırıldığı, söz konusu kararın Galati Ağır Ceza Mahkemesi’nin 27.09.2004 tarih ve 722 sayılı kararı ile kesinleştirilerek, cezasının infazı amacıyla iadesi için işlemler başlatıldığı, bu kapsamda Ülkemizin de taraf olduğu Suçluların İadesine Dair Avrupa Sözleşmesinin (SİDAS) 12. maddesi uyarınca iade ile ilgili talepte bulunulması üzerine, Ülkemize giriş yapan ve Kilis ilinde 20.05.2014 tarihinde yakalanan …’in, Kilis Sulh Ceza Mahkemesinin 20.05.2014 tarihli ve 2014/677 sorgu sayılı kararı ile Suçluların İadesine Dair Avrupa Sözleşmesi’nin 16. maddesi uyarınca geçici olarak tutuklandığı, T.C. Adalet Bakanlığının, Suçluların İadesine Dair Avrupa Sözleşmesi’ne taraf olan Romanya Devletine geri verilmesi ile ilgili karar talebi yazısına istinaden 5237 sayılı Türk Ceza Kanun’un 18/4 maddesi uyarınca yapılan yargılama sonunda, Türk vatandaşı olmayan … hakkında Kilis Ağır Ceza Mahkemesince geri verilmesi talep edilen …’ın iadesinin kabul edilebilir olduğuna dair verilen kararda bir isabetsizlik görülmemiştir.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, geri verilmesi talep edilenin müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, kararın ONANMASINA, 24.07.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.